Thursday, March 1, 2018

What is the consciousness?


What is the consciousness?

The consciousness is property of Atman which is inseparable from the physical body. Through consciousness, we learn from others or nature and we teach to others as well. The doer or observer has full awareness of what he or she is doing because of full awareness. The animals will aware of the things around them in a circle of few yards or few miles depending on their capability. Unlike animals, the human being has sophisticated knowledge of the universe and he has been inventing new instruments to study every field of the universe and for the welfare of the human beings. This is because of his full knowledge or full consciousness. This consciousness or general intelligence is not entirely separate from the physical body. The consciousness and physical body is evolved from the fertilization of egg and sperm only. Some people thought the consciousness enters the fetus in the 4th month. This is not true. The consciousness is not separable from the physical body. In the time of death, like a snake’s cast skin, the physical body is falling down, and the subtle body is going for reincarnation.  Until the death, the consciousness is non-separable from the physical body. Like sweetness is not different from a piece of jaggery, the consciousness is non-different from a physical body.

విగ్రహారాధన



విగ్రహారాధన
Dr. Sridhar Rapelli, New York, USA


మనిషి తాను తయారుచేసిన ఒక రాతిశిల్పమునో, లోహమూర్తినో, మట్టిప్రతిమనో, కట్టెబొమ్మనో ముందు పెట్టుకొని దానిని దేవుడిగానో, దేవతగానో, దేవుని ఆత్మ ఆవహించిన దివ్యావతారముగానో భావించి షోడశోపచారములను చేస్తూ మతసంబంధమైన భక్తితో పూజించడమే విగ్రహారాధన.

పూజించుటయనగానేమి?  పూజించుటయనగా గౌరవించుట, సత్కరించుట, ఆరాధించుట.  ఒక భక్తిభావముతో శ్లోకపద్యాదులను పాడుచూ పెద్దలనో, గురువులనో, దేవతాప్రతిమలనో, పుణ్యతీర్థములనో, దేవాలయములనో గౌరవభావముతో సత్కరించుటయే పూజ లేక ఆరాధన. పూజ అనునది ప్రతిమ యొక్క వాస్తవికతను స్పష్టము చేస్తుంది.  ప్రతిమ దేనికైతే చిహ్నమో దాని యొక్క అర్థాన్ని తెలియజేస్తుంది. పూజను ఏ ఒక్క వ్యక్తియో లేక వ్యక్తుల సమూహమో ఒక పూజారి సమక్షములోనో, స్వతంత్రముగానో నిర్వహిస్తూ వుంటారు.  ఈ పూజలను దేవాలయములలోనో లేక తమతమ గృహములందో లేక బహిరంగ ప్రదేశములందో చేస్తూ వుంటారు.  వివిధ మతసంప్రదాయకులు వివిధ రకములుగా పూజా సమయాలను నిర్దేశిస్తూ వుంటారు.  కొందరు ప్రతిరోజు నిర్దేశిత సమయమందు చేస్తుండగా, మరికొందరు కొన్ని ప్రత్యేకమైన తిథివారనక్షత్రములననుసరించి ఆయా దేవతలకు పూజాదికములను చేస్తూ వుంటారు.
 

పూజలలో అనేక రకముల భావవ్యక్తీకరణలు ఉంటాయి.  పూజలందు క్రింది వాటిలో ఏదైనా ఒకటి లేదా అంతకంటే ఎక్కువ అంశాలు ఉంటాయి:  ప్రార్థన, ధ్యానము, షోడశోపచారములు, మతపరమైన పాపవిమోచన క్రియలు, ప్రసాద వితరణ, అన్నదానము, షోడశదానములు, ఉపవాసము, జపము, వ్రతము, సంగీతము, భక్తిరసముతో కూడిన పాట, భక్తిరసముతో కూడిన నృత్యము, మతపరమైన యాత్రావిహారము, పండుగలు, తీర్థయాత్ర, దేవాలయాలను లేదా పుణ్యక్షేత్రాలను దర్శించడము.  పూజాకార్యక్రమములో మోకరిల్లుట, సాష్ఠాంగ దండప్రణామములర్పించుట, ప్రదక్షిణము చేయుట విధిగానుంటాయి.

వివిధ మతసంప్రదాయకులు దేవున్ని వివిధ మార్గాల్లో పూజిస్తున్నారు.  కొందరు దేవున్ని నిరాకారునిగా తలుస్తూ పూజించగా;  మరికొందరేమో ఆకారయుతునిగా తలుస్తూ విగ్రహమునో, ఛాయాచిత్రమునో, సజీవుడైన గురువునో దేవునిగా తలుస్తూ పూజించుచున్నారు.  కనుక పూజలను రెండు విభాగాలుగా వర్గీకరణ చేయవచ్చును. 1) నిరాకార పూజ 2) సాకారపూజ. ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న భేదమేమిటో విచారించుదాము. 

సాకారమనగా ఒక ఆకారముతోనున్న ఒక వ్యక్తియో లేక ఒకానొక విగ్రహమో వుండును. నిరాకారమనగా ఆకారములేని దైవచైతన్యము. ఈ ప్రపంచసృష్టి కాక మునుపు ఈ సృష్టికి కారణభూతమైన పదార్థమేదియో అది నిరాకారరూపమున వుండెనని ఊహించవచ్చును.  కాని సృష్టికార్యములో ఆ దైవచైతన్యమే వివిధ రకములైన ఆకారాలుగా రూపాంతరము చెందినది.  ఒక చెట్టు ఒక విత్తనము యొక్క స్థూలరూపము.  ఇది ఒక విత్తనముగా ఉన్నప్పుడు అది ఒక పెద్ద చెట్టు యొక్క రూపాన్ని సూక్ష్మముగా తనయందు దాచుకొని యుండును.  కనుక ఒక చెట్టు యొక్క నిర్మాణక్రమము మొత్తము దాని విత్తనములో దాగి ఉందని చెప్పవచ్చును.  కనుక ఆకారనిరాకారములు ఒకదానియందు ఒకటి పడుగుపేకలై వున్నవని నిర్ణయము. ఆకారయుతమైన శరీరము లేకుండా నిరాకారమైన చైతన్యమునకు దేనినైన తెలిసికొనే అవకాశము లేదు.  నిరాకారమైన కృష్ణపదార్థమో (Black Conscious Matter), బ్రహ్మపదార్థమో లేకుండా ఈ రంగులమయమైన అందమైన ప్రపంచసృష్టి జరిగి వుండదు.  కనుక ఆకారము మరియు నిరాకారము ఒకే బ్రహ్మ (కృష్ణ) పదార్థము యొక్క స్థూల మరియు సూక్ష్మ విషయ కోణాలుగా ఉన్నాయి.  కాని ఈ రెండు వేటికవే ఒకటి లేకుండా మరొకటి వుండలేవు.  ఈ రెండు ఒకదానితో ఒకటి సంబంధము కలిగి వున్నాయి. కనుక ఇవి ఒకే నాణెమునకు ఇరువైపుల వలె ఒకే వస్తువునందున్నాయి.

వివిధ మతసంప్రదాయకులు ఒకే బ్రహ్మపదార్థమును నిరాకారమని, సాకారమని రెండు కోణాలలో చూస్తూవున్నారు.  ఉదాహరణకు కొంత నీటిని ఏ ఆకారముగల పాత్రలోనికి తీసికొంటే ఆ ఆకారమును పొందుతుందని అందరికి తెలిసిన విషయమే.  కాని దానిని అగ్నితో వేడి చేసినప్పుడు ఆవిరి అగును. అప్పుడు ఆ ఆవిరికి రూపము లేదనియు అందరికి తెలిసిన విషయమే.  కనుక ఒకే నీరు ఒకప్పుడు ఆకారము కలదిగాను, మరొక్కప్పుడు ఆకారములేనిదిగాను కనబడుచున్నది.  కనుక ఈ విధముగానే బ్రహ్మపదార్థమునందు కూడ ఆకారనిరాకారములు వున్నవి.  నిరాకారచైతన్యకృష్ణ పదార్థమే (Black Conscious Matter) వివిధాకారములుగల జగత్తుగా మారినది.  మళ్ళీ ఈ వివిధాకారములుగల జగత్తు లయమై ప్రళయమునందు సూక్ష్మమై నిరాకారచైతన్యకృష్ణ పదార్థముగా మారగలదు.  ప్రపంచంలోని వివిధ వ్యక్తులు ఈ బ్రహ్మపదార్థమును వివిధ కోణాలలో పూజించుచు దానిలోనే వివిధరూపాలను పొందుచున్నారు.  కనుక నిరాకారపూజకు, సాకారపూజకు భేదమేమి లేదని నిర్ణయము.

కాని నిజగురూపదేశము లేకుండా ఎవ్వరైననూ పరిపూర్ణమైన తత్త్వజ్ఞానాన్ని పొందలేరు.  వున్నదానిని ఉన్నట్లు, లేనిదానిని లేనట్లు చూడలేరు.  యదార్థమును కనుగొనలేరు. లౌకికవిద్యలకే గురువు అవసరమైనప్పుడు, సూక్ష్మదృష్టి అవసరమైన పారమార్థిక తత్త్వవిచారణకు గురువు తప్పనిసరిగా అవసరము.  నిజగురూపదేశము లేకుండా ఎన్ని వేల పుస్తకాలను చదివినగాని, ఎన్నిరకాల పూజలను చేసిననుగాని ప్రపంచము యొక్క సంక్లిష్ట స్వరూపముగాని జీవితము యొక్క పరమావధిగాని తెలియబడదు.  బ్రహ్మజగత్తుల యొక్క రహస్యము అసలే అర్థము కాదు. ఆయా మతగ్రంథములు పైనుండి ఊడిపడినవు కావు.  ఆయా మతప్రవక్తల ప్రవచనములే గ్రంథములుగా రూపుదిద్దబడినాయి.  ఆ గ్రంథములను కూడా స్వంతముగా చదివినచో అర్థము కావు.  అందుకొరకే ప్రతి మతములో గురువులో బోధకులో తప్పక వుంటారు. వారు ఆయా గ్రంథములలోని విషయములను వారి మతసంప్రదాయకులకు వివరిస్తూ వుంటారు.  కనుక గురువు తప్పని సరి.  శిష్యునికి గురువునకు మధ్య ఒక స్వేచ్ఛాయుత వాతావరణములో చైతన్యపూరితమైన సంభాషణ తప్పనిసరిగా జరుగవలయును.  ఆ సంభాషణ వల్ల ముక్తిమార్గమునకు సంబంధించిన సకల సంశయాలు తొలగిపోగలవు.  గురువులేకుండా ఎన్ని వేల పుస్తకాలను ఎన్ని వందల సార్లు చదివినను బ్రహ్మపదార్థము మరియు దాని రూపాంతరమైన విశ్వము యొక్క సమగ్ర స్వరూపజ్ఞానమును ఎవరు కూడా పొందలేరు.  అచలసిద్ధాంత సంప్రదాయకుల దృష్టిలో సగుణనిర్గుణోపాసనలను రెండింటికి భేదములేదు.  వీరు ఒక నాణెమునకున్న రెండువైపులా ఈ రెండింటిని చూస్తారు. ఇందులో ఒకటి లేక మరొకటి లేదు.

కాని ఇచట ఒక ముఖ్యమైన విషయము వున్నది.  ఒక సాధకుడు ఒక గురువును కలిసికొని, అతనితో సంభాషించి, అతను చెప్పు విషయములందు ఆసక్తి ఏర్పడినచో అతనియందు సాధకునకు ప్రేమ భావము, భక్తి భావము కలుగ కలదు. ఆ తదుపరి ఆ గురువునకు శిష్యుడై ఆమూలాగ్రముగా బోధను గ్రహించి, ఆ గురువుగారి నుండి దూరముగా నున్నప్పుడు ఆ గురువు గారిని గుర్తుంచుకొనుటకు గురువుగారి ఛాయాచిత్రమును తన వద్ద నుంచుకోవడములో తప్పు లేదు.  ఆ గురువుగారు బ్రహ్మాండైక్యము చెందిన తర్వాత ఆ గురువుగారి ఛాయాచిత్రమును పూజించుటలో తప్పు లేదు.  కాని ఒక వ్యక్తిని కలియకనే, ఆయనతో సంభాషించకనే, ఆయన విగ్రహమును ఎన్నినాళ్ళు పూజించినను సత్యము అవగతము కాబోదు. విగ్రహాలను పూజించి బ్రహ్మజ్ఞానమును పొందిన వారెవరు చరిత్రలో లేరని మనకందరకు విదితమే కదా!  కనుక అచలసిద్ధాంత సంప్రదాయకులు మూఢనమ్మకాలతో చేసే విగ్రహారాధనను నిరసిస్తారు.

కం.  పురుషోత్తముడని పూజలు
       నరులొనరించెదరు భువిని నానాచోట్లన్
       ధర మొదలగు భూతములను
       చిరుత శిశువులాడుకొనెడి చేష్టల రీతిన్!


అని అచలగురుసంప్రదాయక గురువరేణ్యులైన శ్రీ భాగవతుల కృష్ణదేశికులు ఉద్ఘాటించి వున్నారు.  దీని అర్థమేమనగా? భూమి మొదలుకొని ఆకాశము వరకుగల ఐదుభూతములను పురుషోత్తముడని పూజలు చేయుట చిన్నపిల్లల బొమ్మలాటలాగే వుందని తెలియజేసినారు.  కొందరు మానవులు భూమిలోనున్న శిలలతో తయారైన విగ్రహమును పురుషోత్తముడని వూహించి పూజించుచున్నారు.  మరికొందరు గంగాయమునాగోదావరి అను మొదలగు నదులను పుణ్యతీర్థములనియూ వాటిలో మునిగినచో పాపములన్నియు తొలగుననియూ ఆ నీరే దైవమని పొగడుచున్నారు. ఇంకనూ కొందరు అగ్నితో హోమములను, యజ్ఞములను నిర్వహించుచు అగ్నియే దైవమని పూజించుచున్నారు.  వాయువే హంసరూపమున జీవునికి ఆధారమై వున్నదని, శ్వాసమీద ధ్యాస వుంచి వాయువే దైవమని మరికొందరు నమ్ముచున్నారు. ఇంకనూ కొందరు ఆకాశమే బట్టబయలని, అదే దైవమని విశ్వసించుచున్నారు. క్షరాక్షరపురుషుల స్పర్శలేక వుత్తమ పురుషుని పద్ధతిలో నున్న సూరిజనుడగు అచలర్షియే పురుషోత్తముడుగాని పృథ్వ్యాదిభూతములతో తయారైన విగ్రహాదులు పురుషోత్తముడగునా? కాదని నిర్ణయము.  అంతియేగాక భూతసముదాయమునందు తెలియబడుచున్న ఎఱుక నిర్మితములగు విరాట్టు, హిరణ్యగర్భ, అవ్యాకృత, ఈశ్వరులు కూడ పురుషోత్తములు కారని భావము.

సాకారపూజ: హైందవ సమాజములోని అనేక జనులు అనేక మహానుభావుల విగ్రహాలను పూజిస్తూ వుంటారు.  వీరిలో ఎక్కువమంది జనులు తమకు తీరని కోరికలను లేక క్రొత్త సంకల్పములను మనస్సునందుంచుకొని వాటిని దైవానుగ్రహముతో తీర్చుకొనుటకో లేక వారి వారి కష్టనష్టములను తీర్చుకొనుటకో, రాబోవు విఘ్నములను నివారించుకొనుటకో విగ్రహపూజలను చేస్తూయుంటారు.  తమ కుటుంబమును మొత్తము కాపాడితే ఇలానే ప్రతి సంవత్సరము ఈ పండుగను చేస్తామని ఆ దేవతా విగ్రహము ముందు మ్రొక్కి జంతుబలిని కూడ ఇస్తుంటారు. వీరు ఇచ్చే బలులు, నైవేద్యములు సర్వవ్యాపియు సర్వశక్తిమంతుడగు ఆ భగవంతునికి అవసరమా?  అన్నిరకాల వంటలు వండుకొని ఆ విగ్రహములకు చూపించి వీరే గుంజుకొని తింటున్నారుగాని అవి ఏమైన తినుచున్నాయా?  ఒకవేళ అవి ఏమైన తిన్నచో మరొకసారి వాటి ముందు ఏమైన పెట్టగలడా ఈ మానవుడు? ఇదంతా విచిత్రముగా నున్నది తప్ప, ఇందులో నిజము లేదు.

ఉదాహరణకు ఒక జంట వివాహమై పదివత్సరములైనను పిల్లలు కలుగక పోవుటచే అనేక దేవాలయములను, పుణ్యక్షేత్రములను, తీర్థములను దర్శించుచు సంతానము కొరకు పూజలు చేయుచుండిరి.  ఐననూ సంతానము కలుగకపోవుటచే చివరకు విసిగి వేసారిపోయిరి.  అప్పుడు సంతానము కలుగకపోవుటకు తమ యొక్క పూర్వజన్మ కర్మయే కారణమందురు.  లేక దేవుడు తమకు వ్రాసిపెట్టలేదనియో అందురు.  ఇందుకు విరుద్ధముగా మరొక జంట ఒక దేవతా విగ్రహమునకు పూజ చేసిన ఒక సంవత్సరములోనే ఒక బిడ్డను పొందిరి.  అందువల్ల వారికి ఆ దేవపూజయందు విశ్వాసము కలిగెను.  ఆ విశ్వాసముతోటే ఇంకా పెద్ద సంకల్పమును పూనుకొని కొన్ని కోట్లరూపాయల లాటరీని గెలుచుటకై అదే దేవపూజను మిక్కిలి భక్తితో చేసిరి.  కాని ఆశించిన ఫలితము నెరవేరలేదు.  అది పూజలోని దోషమా? లేక అది వారికి ప్రాప్తము లేదా?  ఇదియునుగాక ఒక పూజవల్ల ఒక జంటకు సంతానము కలిగిన అదే పూజ చేసిన ప్రతి జంటకు తప్పనిసరిగా సంతానము కలుగ వలెను.  కాని అటుల కలుగుట లేదు.  ఇలానే అనేక సందర్భములను తీసికొన్నచో కేవలము పూజల వల్ల అభీష్టములు నెరవేరుటలేదని స్పష్టమగును.

కనుక వ్యక్తుల యొక్క శక్తిసామర్థ్యముల వల్లనో, వారి వారి పూర్వజన్మ సంస్కారముల వల్లనో వారికి భిన్నభిన్నమైన ఆశయములు కలిగి అందుకొరకై వారు చేయు కర్మను బట్టి అందుకు తగిన ఫలములు కలుగుచున్నవని తెలియబడుచున్నది.  “యథా కర్మ తథా ఫలం” (As you sow, so shall you reap.) అను నానుడి సత్యమే కదా? ఇంకొక విధానములో ఏ ఏ దైవమును పూజిస్తే ఆ యా దైవము ద్వారా వారు కోరిన ఫలమును వారి వారి కర్మలను బట్టి నేనే ఇస్తున్నానని శ్రీకృష్ణపరమాత్మ గీతలో చెప్పిన విధానము సరియైనదేనా? అని సందేహము రావచ్చును.  “యద్భావం తద్భవతి” - అని చెప్పినట్లుగా ఏ భావము మనయందుండునో ఆ విధముగానే జరుగును.  మానవుడు ఒక దేవతా విగ్రహమును పూజిస్తూ ఏవో కొన్ని కోర్కెలను కోరుచూ దానికి సంబంధించిన పనులను చేస్తూ ఫలములు కలుగగా అవి దేవతానుగ్రహము వల్లనే కలుగుచున్నవని భావించుచున్నాడు.  ఒకానొక సమయములో కొన్ని కోరికలు నెరవేరనప్పుడు, అది తమకు ప్రాప్తము లేదనియో, తమ కర్మ (fate) అనియో, విధి (destiny) అనియో ప్రతి ఒక్కరు అందురు.  కనుక విచారించి చూడగా తన కర్మమే తనకు దైవము వ్రాసిన వ్రాతగా వున్నదని తెలియబడుచున్నది.  అందుకే వేమనార్యులు ఏమన్నారంటే

ఆ.వె.  వ్రాతకొలది గాని వరమీడు దైవంబు
          చేత కొలది గాని వ్రాత కాదు
          వ్రాతకజుడు కర్త చేతకు దా గర్త
          విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ!


నిరాకారపూజ: క్రైస్తవులు, ముస్లిములు, మరికొన్ని మతసంప్రదాయకులు విగ్రహాలను పూజించరు. విగ్రహారాధన చేయని ఈ హైందవేతరులు కొందరు విగ్రహాలను పూజించడమును పాపక్రియగా భావిస్తారు.  కాని వారు నిరాకారుడగు దేవుడు స్వర్గమునందున్నాడని, అతనిని ప్రార్థనలచే ఆరాధిస్తూ వుంటారు.  వారి ప్రార్థనల యొక్క ఉద్ధేశ్యము ఏమిటి? మనము పై సందర్భములో చర్చించబడిన విషయములను ఈ సందర్భములో కూడా చర్చించ వచ్చును.  ఈ ప్రజలు నిరాకారుడగు దేవుని గూర్చి ప్రార్థన చేస్తూ వారి మనస్సు యందున్న కోరికల చిట్టాలనే విప్పుతారు.  వారు చేసిన పాపాలకు ప్రాయశ్చితమును అడుగుతారు. అంతేగాక వారి ప్రస్తుత సమస్యను పరిష్కరించడానికి కావలసిన శక్తినివ్వమని దేవున్ని కోరుకొంటారు.  వారి వారి లక్ష్యాలను సాధించడానికి వారికి సహాయము చెయ్యమని దేవున్ని వేడుకొంటారు, ఎక్కడో వున్నాడని తలచుచున్న ఆ నిరాకారుడగు దేవుడు ఈ ప్రార్థనలను విన్నదీ లేదు, వారి సమస్యలను తీర్చినదీ లేదు. ఆ రాతివిగ్రహాల మాదిరిగానే ఈ నిరాకారుడగు దేవుడు వీరి విన్నపములను వినలేడు, కనలేడు.  ఊహపోహలు తప్ప ఎక్కడున్నాడో ఆ నిరాకారుడగు దేవుడు వీరికి తెలియదు.

ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తి చర్చికో లేక మసీదుకో ప్రతిరోజు వెళ్లి ప్రార్థనలు చేసి ఉద్యోగం పొందడానికి ఒక నెల పట్టవచ్చును.  అప్పుడు అతనికి ఈ ఆరాధనపై నమ్మకం కలుగును. ఇదే రకమైన ప్రార్థనను అదే రకమైన భక్తితో మరొక వ్యక్తి కొన్ని సంవత్సరాలపాటు చేసినను ఉద్యోగము దొరుక లేదు.  అప్పుడు అతనికి ఈ ప్రార్థనలందు నమ్మకము కుదరదు.  కనుక కోరిక నెరవేరినప్పుడు మాత్రమే విశ్వాసము లేదా నమ్మకము కుదురును, లేనిచో నమ్మకము కుదరదు.  కాని విచారించి చూడగా వారి వారి కర్మానుసారమే వారు ఆశించినవి జరుగుచున్నవిగాని, వారి వట్టి ప్రార్థనల వల్ల వారి కర్మఫలములలో మార్పు లేదని స్పష్టమగుచున్నది. కాని యదార్థతత్త్వజ్ఞానమును గురునిచే పొందినవారు, ఆ జ్ఞానమును తమ కర్మాచరణయందు ప్రవేశపెట్టి ప్రార్థనలను చేసి హృదయమును పరిశుద్ధము చేసికొని సమిష్టి ప్రాణసత్తయొక్క శక్తిని పొంది వ్యష్టిదృష్టిని విడచి సమిష్ట్యంతఃకరణదృష్టిచే తమ సంకల్పబలముతో తమకు సాధ్యమగు పనులన్నింటిని త్రిలోకములయందు కూడ సాధించగలరు.  ఇది లౌకికమునకు సంబంధించినది. ఇక పారమార్థికమగు ఆత్మతత్త్వమును సద్గురువులచే తెలిసికొని జననమరణభ్రాంతిరహితరూప మోక్షమును పొందుచున్నారు.  ఇందులో సందేహము లేదు. ఏ రకమైన పూజలు చేయనివారును, యదార్థతత్త్వజ్ఞానమును పొందనివారును కూడ కొందరు లౌకిక విషయములయందు విజయమును సాధించి సమాజమునకవసరమైన క్రొత్తరకమైన ఆవిష్కరణములను చేసి మన్ననలను పొందుచున్నారు.  అంతేగాక అనేకరకములైన వ్యాపారాదులను జేసి అత్యంతసంపన్నులగుచున్నారు. కాని వీరు కర్మచట్రమునందే తిరుగుచు పుర్జన్మనెత్తుచున్నారు.

కనుక ప్రాప్తమున్న వారు కర్మఫలాలను తప్పక పొందుచున్నారు.  ప్రాప్తములేని వారు ఎన్ని సార్లు ప్రయత్నము చేసినను ఆ కార్యమును సాధించలేక పోవుచున్నారు. ఒక లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి తనకు సాధ్యమైన అన్ని రకాల ప్రయత్నాలను ఒక వ్యక్తి చేయవలసి వుండును.  అయినను చివరకు ఫలితము ఆ వ్యక్తి చేతిలో లేదు. ప్రతిక్రియ అనేకమైన వైవిధ్యమైన క్రియలతో కూడుకొని వుండును. కాని ఏ పనిని చేయకుండా ఎవరైనను అనుకూల ఫలితమో లేక ప్రతికూల ఫలితమో పొందలేరు. దీనికి వ్యతిరేకముగా కొన్ని సార్లు సందర్భమును బట్టి ఊరకనే కూర్చోవడము కూడ అనుకూలమో లేదా ప్రతికూలమో అవుతుంది.  కొన్ని సార్లు మనము వెయ్యి సార్లు ప్రయత్నము చేసినను ఫలితమును పొందలేము. అందుకు వ్యతిరేకముగా కొన్ని సార్లు ప్రయత్నము లేకుండానే ఫలితమును పొందగలము.  అమెరికాలో ఈ కాలములో రెండు డాలర్ల టికెట్టుకొనిన నిరుపేదవాడు కొన్ని వందల మిలియన్ల డాలర్లను లాటరీయందు గెలుచుకొనుచున్నాడు.  అది పూర్వజన్మ సుకృతమేగాని ఈ జన్మలో కష్టపడి సంపాదించిన సొమ్ము కాదు కదా?

కనుక జరిగేది జరుగక మానదు. జరుగనిది జరుగదెప్పుడైనను.  ఇది లోకవిదితమే. కాని కొన్ని సృష్టిధర్మములను ఎవరు కూడ మార్చలేరు.  భూమిని తన కక్ష్యలో వ్యతిరేకదిశలో పోయేటట్లు ఎవరైనను మార్చలేరు.  వృద్ధాప్యము లేకుండా వంద సంవత్సరాలు ఎవరు కూడ బ్రతుక లేరు.  సూర్యునిపై ఎవరు కూడ సంసారము చేయలేరు. భూతకాలములోనికి వెళ్ళి ఎవరు కూడ సంచరించలేరు.  ఇలాంటి అసాధ్యాలను సుసాధ్యాలుగా ఎవరు కూడ చేయలేరు. గతజన్మలో మనము చేసిన పాపపుణ్యకర్మల యొక్క ఫలితముల వల్లనో లేక ప్రస్తుత జీవితంలో మనము చేసిన పాపపుణ్యకర్మల వల్లనో మనమందరము సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తున్నాము.  ఈ జీవితములోనో లేదా తదుపరి జీవితములోనో ఫలితాలను పొందడానికి మనము చేసే కర్మ ద్వారా మన భవిష్యత్తును మనమే నిర్మించుకుంటున్నాము.

ఆశయమునకు తగిన కర్మ లేకుండా కేవలము సగుణోపాసన వల్లనో, నిర్గుణోపాసన వల్లనో, మరొక రకమైన ప్రార్థన వల్లనో, ధ్యానము వల్లనో మన ఆశయము ఎప్పుడైనను నెరవేరదు. ఒకవేళ అది నెరవేరినను పూర్వజన్మకర్మానుసారమేగాని ఇంకొకటి కాదు.  కనుక మనము చేసే అన్నికర్మల యొక్క ఫలితము సంచితములో చేరుతుంది. సంచితములో నున్న ప్రారబ్దకర్మను మనము నేడు అనుభవిస్తూ వున్నాము.  ఈ జన్మలో మనము క్రొత్తగా చేయుచున్న ఆగామికర్మ మరొక జన్మకు ప్రారబ్దకర్మగా తయారగుచు సంచితములో చేరుతున్నది.  ఎఱుకయను పదార్థమునకు పారమార్థిక సత్యత్వము లేదుగాని, వ్యవహారిక సత్యత్వము వున్నది. కనుక చేసిన కర్మలకు వచ్చే ఫలాఫలాలను సగుణోపాసనవల్లనో, నిర్గుణోపాసన వల్లనో ఎవరు కూడ మార్చలేరు.  ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఫలాఫలాలను పొందవలసినదే. కాని చేయనున్న కర్మయందు మాత్రము తనకు అధికారము కలదు.  మంచి కర్మ చేసినచో మంచి ఫలము, చెడు కర్మ చేసినచో చెడు ఫలితమును పొందవలసినదే.

ఇంకా కొందరు విగ్రహము ద్వారా దేవతనో, దేవున్నో పూజిస్తున్నామని చెప్పుచుంటారు.  ఇందులో కూడ అర్థము లేదు. ఆ దేవుడినో, ఆ దేవతనో వీరు ఎప్పుడైనను చూచినది లేదు, వారితో మాట్లాడినది లేదు.  వీరు చేసిన ప్రార్థనలను వారు విన్నది లేదు. వీరు పెట్టిన నైవేద్యమును వారు ఆరగించినది లేదు.  కనుక ఇదొకరకమైన భ్రాంతియేనని తెలియబడుచున్నది.  అదియునుగాక అంతటనున్న భగవంతుడు ఒక పరిమితమైన ఆకారముగల విగ్రహములోనికి రాగలడా?  ఒకవేళ వచ్చినచో ఆ భగవంతుడు కొంత పరిధిలోనున్న వాడే అగుచున్నాడు కదా?  కనుక అతడు సర్వముననున్న భగవంతుడెట్లు కాగలడు?

కొందరు వంశపారంపర్యముగా వచ్చుచున్న జపతపవ్రతాదులను మూఢనమ్మకము వల్లనో, భయము వల్లనో కొనసాగిస్తారు.  ఎందుకనగా?  వాటిని చేయకున్నచో తమకు ఏమైనా కష్టనష్టములు రావచ్చునని అనుమానములను కలిగియుండుటయేగాని వాటిపై భక్తితో కాదు.

క్రొత్త క్రొత్త దేవుళ్ళకు, క్రొత్త అవతారపురుషులమని పొగడించుకొనే వారికి గుళ్ళు, గోపురాలు, మందిరాలు వెలుస్తున్నాయి.  వారి పేర్లతో పండుగలు, పబ్బాలు జరుగుచున్నాయి. హిందువులకు 33 కోట్ల దేవతలు కలరు.  ఇంకా ఎంతమందినైనా ఈ సంఖ్యలో కలుపుకోవచ్చును.  జీవిత విధానాలను, జీవిత కళలను నేర్పించే మహానుభావులు మనదేశంలో ఎప్పటికప్పుడు జన్మిస్తూనే ఉన్నారు. ఇంటిదేవతయని, కులదేవతయని, గ్రామదేవతయని కొందరు అనేక రకముల దేవతలను కొలచుచున్నారు.  ఏదైనా ఆపద వచ్చినప్పుడు అనేక దేవతా విగ్రహములను ఒకచోటబెట్టి మ్రొక్కుచూ కాపాడమని వేడుకొంటారు.  అందులో ఏ ఒక్కరైనను తమను రక్షించగలరని వారి ప్రగాఢవిశ్వాసము.  మరికొందరు ఏ ఒక్క దేవుడినో లేక ఏ ఒక్క దేవతనో మాత్రమే పూజిస్తారు, మరొక దేవతనుగాని, దేవున్నిగాని తలచరు, పూజించరు.  ఇంకొందరు శ్రీలక్ష్మీమహావిష్ణువులు వైకుంఠమున, శివపార్వతులు కైలాసమున నేటికినీ వున్నారని వూహించుచు వారి వారి విగ్రహములకు ఆరాధనలు చేయుచూ వారిని ప్రగాఢముగా విశ్వసిస్తున్నారు.

అద్వైతమతప్రవక్తలు జగత్తు మాయని, ఈ జీవుడు నిర్గుణనిరాకార బ్రహ్మస్వరూపుడేగాని అన్యుడుగాడని చెప్పుచూ వివిధాకారములుగల విగ్రహములనే పూజించుచున్నారు.  ఆ పూజలన్నియు వారి మతాభిప్రాయమునకు విరుద్ధముగనే వున్నవని తెలియబడుచున్నది. ఎందుకనగా?  ఆ బ్రహ్మమును నిర్గుణుడనియూ అనగా ఏ గుణములు లేనివాడనియూ, ఏ ఆకారములు లేనివాడనియూ పొగడుచూ ఆ బ్రహ్మమును విగ్రహముల ద్వారా పూజించుచున్నామని భ్రాంతిజెందుచున్నారు. వారు ఏ విధముగా సగుణమైన శరీరముతో ఆ నిర్గుణబ్రహ్మమును పూజిస్తున్నారో వారికే తెలియదు. నిర్గుణమైన బ్రహ్మము మాటలాడదు, ఉపదేశించదు.  కనుక ఆ పూజల వలన ఏమి ప్రయోజనమో వారికి తెలియదు. నిర్గుణోపాసన కష్టతరమని వేదికలపై ఉపన్యాసములిచ్చుచుంటారు కూడ! ఎందుకో ఆ వృధా ప్రయాస?

కొందరు మనిషికి ఎందుకు మ్రొక్కుతున్నారని విచిత్రముగా అడుగుచూ గేలి చేయుచుంటారు?  తత్త్వజ్ఞానమును బోధించు మానవరూపములోనున్న దేవునికి మ్రొక్కకుండా రాళ్ళకు మ్రొక్కితే ఏమి ప్రయోజనము కలదు?  శ్రీమహావిష్ణువు యొక్క విగ్రహమునో, శివలింగమునో, శ్రీరాముని విగ్రహమునో, శ్రీకృష్ణుని విగ్రహమునో ముందుపెట్టుకొని పూజలు చేస్తున్నారు.  ఆ మహానుభావులు కూడ ఒకానొక కాలములో మానవులే కదా? వారికి కూడ గురువులున్నారు కదా?  ఈ విషయమును తెలిసికొనరు.  ఒకవేళ తెలిసినను మూర్ఖముగా శిలలకే పడిపడి మ్రొక్కుచుంటారుగాని సద్గురువెక్కడున్నాడోయని వెదుకరు.  ఒకవేళ ఆ సద్గురుడే వీరిని వెదుకుతూ వచ్చినను గుఱ్తించి వారి పాదములపై సాగిలపడరు.

ఆత్మజగత్తులకు సంబంధించిన పరిపూర్ణమైన జ్ఞానమును పొందుటకు, సృష్టి యొక్క రహస్యమును తెలిసికొనుటకు ఒక పరిపూర్ణ భావజ్ఞుడైన గురువు తప్పక అవసరము.  అట్టి గురువును వెదకి, చేరుకొని, సేవించి, పూజించి శిష్యుడైనవాడు అతని నుండి తత్త్వజ్ఞానమును పొందవలసి వుండును.  ఆ తత్త్వజ్ఞానముచే శిష్యునికున్న సర్వభ్రాంతులు నశించగలవు.  ఆ గురుదేవుని పూజలో గురుని ఆకారముతో పాటు సర్వవ్యాపియగు గురుదేవుని అంతఃకరణచైతన్యము కూడ పూజించబడును.  శరీరము, ఆత్మచైతన్యము వేరు వేరుగా లేనందున గురునికి పూజ చేసినచో అది సగుణనిర్గుణోపాసనలతో కూడిన పూజ కాగలదు.  ఈ పూజ ఆరాధనకు సంపూర్ణార్థమును ఇవ్వగలదు. ఏ ఒక్క ఆకారముతోనున్న విగ్రహమునో, ఛాయాచిత్రమునో లేక ఏ ఒక్క నిరాకారమగు శక్తినో, చైతన్యమునో పూజించుట వల్ల అవి మానవునికి బోధ చేసి సంశయములను తీర్చలేవు.  కాని ఆకారనిరాకారముల (శరీరాత్మల)తో కూడిన సజీవుడైన సద్గురునకు పూజ చేసినచో, ఆ సద్గురుడు అనుగ్రహించి పరిపూర్ణమైన తత్త్వజ్ఞానమును శిష్యునకు ఉపదేశించును.  ఆ తత్త్వజ్ఞానము వలన శిష్యుని సకలసంశయములు తొలగిపోవుటయేగాక సాంఘిక సాధనములందు నిర్విషయాంతఃకరణ ప్రవృత్తి కలిగిన కర్మకౌశలత్వమేర్పడి ప్రయోజనకారిగా వుండుననుటలో సందేహము లేదు.

శ్రీమద్భగవద్గీతయందు శ్రీకృష్ణపరమాత్మ తత్త్వజ్ఞానమును పొందగోరువారు ఏ విధముగానుండాలో చెప్పుచూ జ్ఞానప్రాప్తికి ఒకే గురువుయందు భక్తి కలిగి యుండాలని ఈ క్రింది శ్లోకములో ఉపదేశించినారు.

శ్లో.   మయి చానన్యయోగేన భక్తిరవ్యభిచారిణీ |
        వివిక్తదేశసేవిత్వమరతిర్జనసంసది ||

(శ్రీమద్భగవద్గీత - 13 అధ్యాయము – 10 శ్లోకము)

ఈ శ్లోకము యొక్క భావమేమనగా?  అనన్యయోగము ద్వారా అవ్యభిచారిణిభక్తి కలిగియుండుట, ఏకాంతపవిత్రప్రదేశమున ప్రవృత్తి కలిగియుండుట, విషయాసక్తులైన జనులయెడ ప్రీతి లేకుండుట జ్ఞానప్రాప్తికి సాధనములు.  కనుక సాధకుడు అనేకవిగ్రహాదులయందుగాక ఒకే గురువును అవ్యభిచారభక్తితో ఆరాధించవలయును.

శ్లో. శిలాయాః కిం పరం జ్ఞానం? శిలాసంఘ ప్రతారణే |
     స్వయం తర్తుం న జానాతి పరం నిస్తారయేత్కథం? ||
- గురుగీత

రాతికి శ్రేష్ఠమైన జ్ఞానమెక్కడిది? జనుడు అట్టి రాళ్ళ యొక్క సమూహమును (ప్రతిమలను) అజ్ఞానము వలన దైవమనెడి భావమున సేవించుచున్నాడు.  తాను కడతేరు మార్గమును ఎఱుగనివాడు పరులను ఎట్లు తరింపజేయును? అట్టి అజ్ఞాని ఇతరులను తరింపజేయలేడని గురుగీత చెప్పుచున్నది.  కనుక తత్త్వజ్ఞానమును పొంది మానవోత్తములని మానవదేవతలని మన్ననలొందుచున్న ఋషివర్యులో యోగివర్యులో కూడ ఇతర దేవతావిగ్రహములకు పూజచేయుచూ ఆ విగ్రహములన్నియు గురుస్వరూపమని తలచుచు మ్రొక్కుట వలన ఏమైన ప్రయోజనము వున్నదా? అందువలన ప్రయోజనము లేదని తెలియబడుచున్నది.

ఎందుకనగా?  సర్వమునందున తనను, తనయందు సర్వమును దర్శించిన యోగి బ్రహ్మాండమంతయు తన గర్భముగా తలంచును. ఆ యోగి చిన్న రాతి ముక్కను దేవుడని మ్రొక్కుట చక్రవర్తి పోయి సేవకుని కాళ్ళను పట్టుకున్నట్లుండును. ఎందుకనగా?  శిలలో మందమైన చైతన్యమే వున్నదిగాని వుత్కృష్టమైన చైతన్యము లేదు. అదియునుగాక ఆ యోగి రాతి ముక్కను మ్రొక్కుచుండగా ఎవడైనా ఒక అజ్ఞానజనుడు చూసినచో, వానికి ఏమి తోచుననగా?  అంతటి యోగియే అతడెంత తెలిసికొన్ననూ ఈ రాతిముక్కను మ్రొక్కుచున్నాడు, నేను అతని నుండి తెలిసికొనవలసినదేమున్నది? నేను కూడ ఈ రాతికే మ్రొక్కుచున్నాను కదా?  అని తనలో తను అనుకొనుచు సంతృప్తిపడి ఏ గురువును చేరక, తత్త్వజ్ఞానమును పొందక అధోగతి పాలగును.  కనుకను ఆ యోగి ఈ అజ్ఞానిని అంధకారములోనికే నెట్టినవాడగును. “యద్యదాచరతి శ్రేష్ఠస్తత్తదేవేతరో జనః స యత్ప్రమాణం కురుతే లోకస్తదనువర్తతే” (శ్రీమద్భగవద్గీత) - ఉత్తములు అయినవారు దేనినాచరింతురో, దానినే ఇతరులును ఆచరింతురు. ఉత్తములు దేనిని ప్రమాణముగా అంగీకరింతురో, లోకమంతయూ దానినే అనుసరించును.  కనుక పూర్ణవిషయమును గ్రహించిన మానవదేవతలును, మానవోత్తములును అగు అచలఋషులు ప్రవర్తనయందు బహుజాగ్రత్తతో మెలగుచు తమ గురుదేవులకు, సంప్రదాయ గురుపరంపరకు తప్ప ఇతర దేవతావిగ్రములకు ఎప్పుడైననూ, ఎక్కడైనను మ్రొక్కరు. 

ఆ.వె.  దేవపూజ సేయ దివ్యభోగము గల్గు
          తత్త్వమెరిగెనేని దైవసముడు
          ఏమిలేని నరునకేగతి లేదయా
          విశ్వదాభిరామ వినుర వేమ.


గురుదేవుని పూజ వల్ల అనేక దివ్యభోగములు కలుగును.  ఆ గురుదేవుడు ఉపదేశించు తత్త్వజ్ఞానమును దర్శించినచో ఆ శిష్యుడు ప్రకాశస్వరూపుడైన దైవమే తానని తెలిసికొనగలడు.  ఏమిచేయకుండా వున్నవాడికి ఏ గతియూ లేదని తెలియజేయుచున్నాడు వేమన పై పద్యములో.  కనుక మానవుడు గురువులేకుండా కేవల విగ్రహారాధన వల్ల బ్రహ్మజ్ఞానమును ఎప్పుడైనను పొందలేడని తెలిసికొని, అతడు నిజగురువును వెదకి, చేరుకొని, సేవించి పూజించి ఆత్మచైతన్యమును గూర్చిన జ్ఞానమును, దాని పరిణామరూపమైన జగత్తును గూర్చిన సృష్టిస్థితిలయవిస్తీర్ణాకర్షణాది విషయవిజ్ఞానమును, అచలపరిపూర్ణ రాజయోగ సిద్ధాంత తత్త్వనిర్ణయమును గురుని యొక్క కృపావిశేషముచే పొందవలసిన కర్తవ్యమున్నదని గుఱ్తించవలయును.  నిజగురువుల ఉపదేశము ద్వారా అచలపరిపూర్ణ రాజయోగ తత్త్వజ్ఞానమును దర్శించిన వారు ఎఱుకయే భ్రమరూపమని మరియు దాని వలన కలుగుచున్న సంచిత, ప్రారబ్ద, ఆగామి కర్మలను కూడ భ్రమరూపమని తెలిసికొని ఈ కర్మచక్రమునందు చిక్కుకొనకుండా నుండుటకు అహంపదార్థరహిత స్థితియందుండి కర్మలేని, జన్మలేని విధానమునందు నడచుకొను వారికి కర్మానుభవమే వుండదు.  వారిని చూచేవారికే కర్మానుభవము తోచుచుండును గాని, వారికి ఎలాంటి అనుభవము వుండదు, ఎందుకనగా వారు అహంపదార్థ స్థితియందుంటారు గనుక.

Written By: Dr. Sridhar Rapelli
Place: New York, Date: 10th May 2012.


ఎరుకే జడాజడములు


ఎరుకే జడాజడములు
Dr. Sridhar Rapelli, New York, USA.

మేను జడ మజడమనినను 
నేనును యీ రెండు గలసి నేననబడు స్వ
ప్నానందమె మదవస్థగు 
నేనే నను మృషని తెలియ నే మృష నౌదున్!  || - (55 కందపద్యము)

భావము: మేను అనగా పాంచభౌతికమైన శరీరము.  ఇది జడము అని నిర్ణయము.  అనగా తెలివి లేనిదని అర్థము.  నేను అనగా చేతనము.  అనగా తెలివి. కనుక నేను అనునది అజడమని నిర్ణయము.  కాని రెండు విడదీయలేనివి.  అనగా రెండు వేర్వేరుగా లేవు.  ఇవి రెండు ఒకదానియందు ఒకటి పడుగుపేకలవలె ఓతప్రోతములై వున్నవి.  ఉదాహరణకు బెల్లపు గడ్డను విడిచి తీపిగాని, తీపిని విడిచి బెల్లపుగడ్డగాని లేవు.  చేతనము, శరీరము అను రెండు గలసివున్న పదార్థమునకే "నేను" అని పేరు.  చేతనములేని (ప్రాణములేని ) శరీరము శవమనబడును.  అది జడమై పడివుండును, కదులదు, మాటలాడదు.  శరీరము లేకుండా చేతనము వ్యవహారము చేయలేదు.  కనుక శివశక్తులుగా గలసివున్న జీవియే "నేను", "నేను" అని అనుచు వ్యవహరించును.  తన పూర్ణస్వరూపమును తెలిసికొనగా సకలము విరాడ్రూపశరీరమునందు ఒకే తనువుగా తెలియబడి, తానే ఒక స్వప్నమని, అదియే స్వప్నానందముగా తెలియబడి, అది స్వప్నావస్థయేగాని మరొకటిగాదని తెలిసి, తనను విచారించి చూడగా తనకు మూలముగాని, స్థానముగాని ఆ అచలపరిపూర్ణబ్రహ్మమునందు లేదని, తానే మృషయని తెలిసిన, తానే లేడు.

ఎరుక జడమజడమీ జగ
మరయగ పరిపూర్ణమేమి యనరానిది యా
యెరుకజగములస్థిరములు
పరిపూర్ణము శాశ్వతపుది || పాటించి కనరా కావా రెండీ పాటివి వినరా ||
గురుముఖమున వీట్నే నరుడు గుర్తెరుగునో
తిరిగి పుట్టడు వాడీ ధరపై మునిపటివలె || పాటించి కనరా కావా రెండీ పాటివి వినరా || - (70 కందార్థ దర్వు)

సృష్టికి పూర్వమున్న బ్రహ్మపదార్థమును "ఎరుక" అని అంటాము. ఆ ఎరుక జడాజడములుగానున్నది. ఆ జడాజడముల యెరుకయే జగముగాను భాసిల్లుచున్నది. విచారించి చూడగా పరిపూర్ణము జడముగానిది, అజడముగానిది, శూన్యముగానిది. పరిపూర్ణమును ఏమనీ చెప్పరానిది. సృష్టికి కారణమైన సూక్ష్మరూపమైన ఎరుక మరియు ఎరుక యొక్క స్థూలరూపమైన జగము రెండుకూడ అస్థిరములు అనగా చలనరూపములని, ఎల్లప్పుడూ మార్పు చెందేవని అని నిర్ణయము. కాని పరిపూర్ణము సనాతనమైనది, శాశ్వతపుది. వీటిని వస్తునిర్ణయముగా విచారించి చూడుము. గురుముఖమున ఎవరైతే పరిపూర్ణమును సనాతనమైనదిగాను, శాశ్వతపుదిగాను; ఎరుకజగములను అశాశ్వతపుదిగాను, భ్రమరూపముగాను తెలిసికొంటాడో, వారు మళ్ళీ ఈ భూమిపై జనియించరని భావము.

జడమును విడచి అజడము, అజడమును విడచి జడము లేదు. రెండు ద్వంద్వపద్ధతిగా కనిపించుచున్ననూ ఏకమే. ఆ ఏకమైన జడాజడ పదార్థమే జగముగా పరిణామము చెందెను. సృష్టికి కారణమైన పదార్థము, జీవేశ్వరజగదోపాధి కూడ జడచేతనములతో కూడుకొని వున్నదే. జగత్తుగా మారక ముందు ఆ ఎరుక బిందురూపములో జడాజడరూపముగా నున్నది. సృష్టికి కారణభూతమైన బిందురూపమైన ఎరుక ప్రకృతిపురుషులుగా నున్నది. ఇందు పురుషుడు చేతనముగా (అజడముగాను), ప్రకృతిని జడముగాను విభాగించి తెలియవలెను. ప్రకృతిపురుషులు వేర్వేరుగా లేరు. పురుషునియందు ప్రకృతి, ప్రకృతియందు పురుషుడు ఓతప్రోతములయ్యే వున్నారు. ఆ జడాజడములుగానున్న ప్రకృతిపురుషులే జగముగా పరిణమించిరి. ఆ జగము కూడ జడాజడములతో నిండియున్నది. విత్తులో వున్న లక్షణములే వృక్షమునందు అగుపించును కదా? సృష్టికి పూర్వమున్న బ్రహ్మాండము బిందురూపముగా తెలియుచున్ననూ అందులో నాదము వున్నది. ఆ నాదముయందు కళయున్నది. ఆ బిందువులో చేతనము, పదార్థము(శక్తి) కలసియే వున్నవి.

బిందువు నాదముగాను, నాదము కళగాను పరిణమించెను. నాదము తరంగరూపము. బిందువు నాదముగాను, నాదము బిందువుగాను తోచుచుండును. కళ అనునది ప్రకాశరూపము. నాదమునందు, కళయందు కూడ జడచేతనములు కలసియేవుండును.పదార్థము స్థూల దృష్టికి పదార్థముగాను, సూక్ష్మ దృష్టికి శక్తిగాను కనిపించును. నిరంతరము ఈ జగత్తులో పదార్థము శక్తిగాను, శక్తి పదార్థముగాను మారుచున్నది. పదార్థములోనూ, శక్తిలోనూ చేతనము విడదీయరాకుండా నున్నది. స్థూల దృష్టికి పదార్థము జడముగా కనిపించుచున్ననూ, సూక్ష్మ దృష్టికి అంతరములో చేతనము నిండియే వున్నది. ఉదాహరణకు బెల్లపుగడ్డలో తీపి వున్నట్లు. బెల్లపుగడ్డను పదార్థముగాను, తీపిని చేతనముగాను తెలియవలెను.

జాగ్రదావస్థలో నున్న మానవునియందు చేతనము తెలివిరూపముగా నుండి అజడపద్ధతిగా నుండును, అదే తెలివి నిద్రావస్థలో మరుపురూపకముగా నుండి జడపద్ధతిలో నున్నట్లు తెలియబడినప్పటికి, ఆ తెలివి ఇంకొకరూపములో తాను తిన్నటువంటి అన్నమును జీర్ణింపజేసి శరీరములో సప్తధాతువులుగా మార్చుచూ సహాయకారిగా నుండి అజడపద్ధతిగా తెలియబడుచున్నది. జాగ్రదావస్థలో వున్నప్పుడు కూడ మానవుడు ఒక్కొక్కసారి మరుపునకు గురియై జడరూపునిగా నుండును. ఇది ప్రతి ఒక్కరికి అనుభవమే. ఈ విధముగా జడములో అజడము, అజడములో జడము కనబడుచున్నది.

ప్రపంచ సృష్టి తర్వాత, ప్రపంచమునందున్న ఎరుకను తెలివిగా తెలియవలెను. ఎరిగేటిది ఎరుకగా చెప్పినారు గనుక. కనుక ఎరుక అజడము. కాని జగత్తు జడము. అనగా జగత్తునకు స్వతహాగా తెలిసికొనే తెలివిలేదు. కాని విచారించి చూడగా జడాజడములు కలిసియే వున్నవి. అజడమే జడముగాను, జడమే అజడముగాను మారుచున్నది.జగము అనగా జనించి గతించునది. దానినే జగత్తు, లేక జగతి అని అందురు. జగత్తు అనగా పుట్టిచచ్చేది. పుట్టిచచ్చేది పంచభూతాలు మరియు వాటినుండైన శరీరాలు. బ్రహ్మపదార్థము యొక్క స్థూలరూప పరిణామమే జగత్తు. సూక్ష్మంగా విత్తులో దాగివున్న లక్షణాలన్నియు వృక్షమునందు స్థూలరూపమైనట్లుగా, బ్రహ్మపదార్థమను ఎరుకయందు దాగివున్న జడాజడలక్షణములు జగత్తునందు కనిపించుచున్నవి. ఒక్కటేయైన బ్రహ్మపదార్థమునందు విభాగించి చూచుకొనగా, అందు పురుషుడు చైతన్యరూపకముగాను, ప్రకృతి శక్తిరూపకముగాను అనగా పదార్థ రూపకముగాను అవగతమగుచున్నది. పురుషున్ని నిమిత్తకారణముగాను, ప్రకృతిని ఉపాదాన కారణంగాను తెలిసికోవాలి.ఇచట పురుషుడు చేతనముగాను, ప్రకృతి జడముగాను తెలియవలెను. పురుషునికి ప్రకృత్యావరణము వున్నదని నిర్ణయము. ఈ పురుషప్రకృతులు ఈశ్వరునిగాను, మాయ(పంచభూతములు)గాను పరిణమించెను. ఇందు ఈశ్వరునికి మాయావరణము చెప్పబడినది. మాయ జడము, ఈశ్వరుడు చేతనము. ఈ ఈశ్వరమాయోపాధి నుండి జీవులు ఏర్పడిరి. జీవునికి అవిద్యావరణము వున్నదని నిర్ణయము. ఇందు అవిద్య అనునది జడము, జీవుడనే వాడు చేతనము. 

ఆత్మ పుట్టేది కాదు, చచ్చేది కాదు. పుట్టిచచ్చేది జడపదార్థమేగాని, అజడమైన చైతన్యము కాదు. కాని విచారించి చూడగా, శరీరాన్ని విడిచి ఆత్మలేదు, ఆత్మను విడిచి శరీరము లేదు. శరీరము జడము, ఆత్మ అజడము అని నిర్ణయరూపకంగా వున్ననూ, సర్వ ప్రపంచము జడాజడాత్మకమైనదేగాని, వేరొకటి కాదని తేటతెల్లము అవుతోంది. సృష్టి కాక మునుపు వున్న బ్రహ్మపదార్థమునందు ఎరుకరూపముగానున్న తెలివి సూక్ష్మరూపములో వుండియేవుంది. దానికి అభిన్నమై, దానిని ఆవరించిన పదార్థము జడమై అనగా తెలివిరహితమై వున్నది. సృష్టికి పూర్వము శుద్ధచైతన్యమే (అజడమే ) వుంటే దానికి సృష్టి చేయుటకు ఒక పదార్థము ఎచటి నుండి వచ్చెను? కనుక పదార్థము తప్పని సరిగా అవసరమై వుండును. నిమిత్తోపాదానకారణములు సృష్టికి కారణమైన దానియందు లేనిచో సృష్టి జరుగదు. కుండలు తయారగుటకు కుమ్మరివాడు, మట్టి రెండూ అవసరమే. కనుక ఆ పదార్థము చైతన్యమును వీడి యుండుటకు అవకాశము లేదు. ఆ పదార్థమునందు తెలివి, తెలివియందు పదార్థము ఓతప్రోతములయ్యే వున్నవి. ఐననూ పదార్థము ఆవరణరూపముగా అగుపించును. కనుక జడాజడములు బెల్లపు గడ్డ మరియు దానిలోని తీపి కలిసియే వున్నటుల ఒకదానినొకటి విడచి లేవు. పృథ్వ్యాది పంచభూతములు జడములుగా కనిపించుచున్ననూ, వాటిలోని గంధ, రస, రూప, స్పర్శ, శబ్ద తన్మాత్రలు చైతన్యరూపముగా వుండుటవల్లనే సృష్టి, స్థితి, లయ, విస్తీర్ణ, ఆకర్షణములను పనులు జరుగుచున్నవి.

విశ్వనిర్మాణమునకు అవసరమైన నక్షా (ప్లాను) మొట్టమొదట ఎక్కడ దాగి వుండెను? ఆ నక్షా సృష్టికి పూర్వమున్న ఆత్మయందే దాగివుండెనని చెప్పక తప్పదు. ఆత్మయను ఎరుక జడమైనచో ఈ విశ్వనిర్మాణమునకు అవసరమైన నక్షా  తాను వేయలేదు. అందువలన తాను సృష్టి రచన చేయలేదు. కనుక సృష్టి రచన చేయుటకు తప్పనిసరిగా ఆత్మ వద్ద విశ్వరచనకు అవసరమైన నక్షా వుండి తీరవలసినదే. విశ్వోత్పత్తి జరుగుటకు కావలసిన సంకల్పము అను కదలిక ఆత్మయందే కలదు. కనుక ఆత్మ చేతనమేగాని జడపదార్థమని చెప్పగూడదు. తాను జడమైనచో సృష్టిరచనకు అవసరమైన విజ్ఞానము తనకు ఎలా కలిగెను? కలుగదు. కనుక ఆ ఆత్మ అలానే జడపదార్థము వలె పడియుండవలెను. కాని సృష్టి జరిగినదని అనుకొంటే, తప్పనిసరిగా ఆత్మను అజడమని తీర్మానించనైనది. ఆ అజడమైన ఆత్మకు భిన్నముగాక జడపదార్థమో, శక్తియో సృష్టి రచనకు అవసరమై వుండనే వున్నది. కనుకనే ఎరుకే జడాజడములు అని తీర్మానించనైనది. 

ఇంకా సూక్ష్మముగా విచారిస్తే జగమునకు కారణము పురుషప్రకృతులు. ఇందులో ప్రకృతి పురుషునికి లోబడియుండును. ఎందుకనగా పురుషుడు చైతన్యము, ప్రకృతి శక్తి లేక పదార్థము. శక్తి లేక పదార్థము ఎల్లప్పుడు చైతన్యము యొక్క అధ్యక్షతలో పనిచేయును. చైతన్యము లేకుండా పదార్థమునుండి సృష్టి జరగదు. సృష్టియందు ఆ ప్రకృతిపురుషులే జగత్తుగా మారుతారు. ఆ జగత్తులో కూడ వివిధ పదార్థాలలో తెలివి వున్నది. జీవ పరిణామము జరిగి జలచరోపాధి నుండి క్రమక్రమముగా మానవోపాధికి వచ్చిన మానవుడు, విశ్వపరిశోధన చేసి సంపూర్ణమైన విజ్ఞానమును పొంది, తనయొక్క నిజస్వరూపమును తెలియుచున్నాడు. ఎరుకజగముల యొక్క పూర్ణ స్వరూపము తెలిసికొన్నచో ఎరుకయే జగత్తుకు కారణమని తెలియబడును. ఆ జగత్తే ప్రళయమునందు సూక్ష్మ పదార్థముగా మారగలదు. ఆ సూక్ష్మమైన పదార్థము ఎరుక రూపముగా తెలియవలెను. ఆ సూక్ష్మ పదార్థము అలాగే వుండక, మళ్ళీ స్థూలమై జగద్రూపముగా మారగలదు. ఇవి రెండు అవస్థలు. సూక్ష్మావస్థగా వున్నప్పుడు ఎరుకగానూ, స్థూలావస్థగా వున్నప్పుడు జగత్తుగానూ నిర్ణయము. ఇలా రెండు అవస్థలుగా మారుచున్నందున ఎరుక, జగము రెండూ కూడ అస్థిరములని చెప్పబడినవి. కాని పరిపూర్ణమునకు ఈ రెండు అవస్థలు లేవు. పరిపూర్ణము జడాజడప్రపంచరూపము కానిది. దానియందు ప్రపంచము పుట్టనే లేదు. దానిలో ఎటువంటి మార్పులు లేవు. అది ఎల్లకాలములయందు స్థిరమై వున్నది. అది శాశ్వతపుది. 

ఆరోగ్యము సరిగా లేక చైతన్య విహీనమైన మానవునికి రాతిబస్మమును మందుగా ఇచ్చినచో చైతన్యవంతుడుగా మారుచుండుట లోకమునందు తెలిసిన విషయమే. కనుక రాతిలో చైతన్యము దాగి వుందని చెప్పక తప్పదు. అదియునుగాక, రాళ్ళు, కొండలు మొదలగునవి తెలివిలేని వాటిగా, జడపదార్థములుగా కనిపించుచున్ననూ వాటిలోనూ తెలివి వున్నదనియూ చైతన్యమున్నదనియూ తెలియబడుచున్నది. ఎట్టులనగా? రాళ్ళలో నున్న అణువులన్నియు అతిసూక్ష్మమైన ప్రోటానులు, న్యూట్రానులు, ఎలక్ట్రానులు అను అతిసూక్ష్మమైన మౌలిక కణాలను కలిగివున్నాయి. వాటిలో నున్నది కదలుచున్న శక్తి, ఆ శక్తికి అంతరంగా తెలివి వున్నది. తెలివిలేనిచో ఎంత పెద్దశక్తియైననూ కదులదు దానికదే. ఎంత పెద్ద రైస్ మిల్ వున్ననూ, దానిలో యంత్రాలన్నియు సిద్ధముగా వున్ననూ, కరెంటు వున్ననూ ఒక చైతన్యవంతమైన మానవుడు (జడాజడములతో కూడిన మానవుడు - అనగా ఇచట మానవుడి శరీరము జడము, అతనిలో నున్న తెలివి అజడమైన చైతన్యము) ఒక బటన్ పై వేలు పెట్టి నొక్కితేనే ఆ మిల్ మొత్తము పనిచేయనారంభించును. లేనిచో జడపదార్థముగా పడియుండును. (ఇచట ఒక్క శుద్ధచైతన్యమే వెళ్ళి ఆ మిల్లును పనిచేయునట్లు చేయలేదని గమనించవలెను) అటులనే జడాజడస్వరూపమైన ఎరుక తాను కదలుచూ, తనయందున్న సర్వమును కదలింపజేయుచున్నది. ఇందులో కొన్ని పదార్థములు కదలనట్లు అనిపించినను అన్నియూ కదులుచున్నవే. విజ్ఞాన నేత్రమునకు ఈ సృష్టిలో కదలిక లేనిదేదియూ లేదు. అంతయూ కదలుచూనే వున్నది. సర్వము చలనరూపమే. పరమాణువు కన్నా సూక్ష్మమైన అతిసూక్ష్మ మౌలిక కణము మొదలుకొని బ్రహ్మాండముల వరకు సర్వము జడాజడములే.   జడమును విడిచి అజడము లేదు, అజడమును విడిచి జడము లేదు. జడాజడములు ఏకమే.
    
సృష్ట్యాదిలో సృష్టికి కారణభూతమైన పదార్థము బిందురూపములో నుండెను. ఆ బిందువులో సర్వసృష్టియొక్క చిత్రము సూక్ష్మాతిసూక్ష్మముగా నిక్షిప్తమై వుండెను. ఆ సూక్ష్మాతిసూక్ష్మమైన బిందువు క్రమక్రమముగా స్థూలమై అనంతరూపమా అన్నట్లుగా నేడు విశ్వరూపమున కనిపించుచున్నది. ఆ సూక్ష్మాతిసూక్ష్మమైన బిందువులో దాగివున్న అతిసూక్ష్మమైన ఆకాశము నేడు కాంతిసంవత్సరముల దూరము వరకు సాగి వున్నటుల తెలియబడుచున్నది. ఇంకా ఆ ఆకాశము క్షణక్షణము సాగుతూనే వున్నది. ఎందుకనగా అనేకానేక పాలపుంతలు విశ్వకేంద్రము నుండి దూరంగా పోవుచున్నవి గనుక. కనుక ఈ విధముగా ఆకాశము నిరంతరము వ్యాకోచిస్తూ వున్నదనియూ, ఆ వ్యాకోచించే వస్తువునకే సంకోచలక్షణము తప్పక వుండగలదనియూ, ఆ అనంతరూపమా అనునట్లుగా తెలియబడుచున్న ఆకాశము విశ్వప్రళయమునందు మళ్ళీ బింద్వాకాశముగా మారగలదనియూ తెలియబడుచున్నది. కనుక ఈ విధముగా ఆకాశము సంకోచవ్యాకోచములను గలిగి కదులుచున్నట్లుగాను సూక్ష్మదృష్టికి గోచరమగుచున్నది. 
   
బ్రహ్మాండములో ఒక్క ఆకాశమే కదులని పదార్థముగా అనిపించును. కాని సూక్ష్మ దృష్టికి ఆకాశము కూడ తరంగరూపమే. అది అన్ని వస్తువులకు అవకాశమునిస్తున్నది. కనుకనే ఆకాశమునకు అవకాశమునిచ్చుట కర్మమనియు, బయలుగానుండుట ధర్మమనియు నిర్ణయము. ఆకాశము కదలుకుండ గోడపెట్టినట్లున్నచో ఆ ఆకాశములో గ్రహమండలాదులు ఎలా కదలుచున్నవి? నిజానికి ఆకాశమే ఆకర్షణ శక్తిచే తాను తరంగరూపములో కదలుచు సర్వమును ఆకర్షించి త్రిప్పుచున్నదని సూక్ష్మదృష్టికి గోచరము కాగలదు. కాని స్థూలదృష్టికి ఆకాశము నిశ్చలస్థితిలో నున్నట్లుగా కనిపించును. కొందరు అయస్కాంతము తాను కదులక ఇనుప వస్తువులను ఆకర్షించి, వాటిని కదిలించునని ఉపమానమునిస్తారు.  కాని సూక్ష్మముగా విచారిస్తే అయస్కాంతమునందలి అణువులు  తామున్నచోటే ఒక వైపు కదులుతూ ఆ ఇనుపవస్తువులను ఆకర్షిస్తాయి తప్ప, అవి కదలకుండ ఏ రకమైన ఇనుపవస్తువులను ఆ అయస్కాంతము ఆకర్షించుటలేదు. అయస్కాంతము తనచుట్టూరా కొంత పరిధి మేరకు అయస్కాంతక్షేత్రమును ఏర్పరచి ఆ అయస్కాంతక్షేత్రముగుండా అనగా కంటికి కనిపించని సూక్ష్మ తరంగరూపముల ద్వారా, తాను అణురూపములో తనయందు కదులుతూ బయటనున్న ఇనుప పదార్థములను తనవైపుకు లాగుకొనును. "ఆకాశస్య గుణశ్శబ్దో" అనగా ఆకాశము శబ్దగుణము కలది. అనగా తనయందు శబ్దతరంగాలను, విద్యుదయస్కాంత తరంగాలను (కాంతి), గురుత్వాకర్షణ తరంగాలను, విశ్వాంతరాలలోని కృష్ణ పదార్థాలను, కృష్ణశక్తిని ఇమిడ్చుకొని, వీటిని తనయందు తిరుగుటకు సందునిస్తున్న అతిసూక్ష్మ పదార్థమే ఆకాశము. ఇది  ప్రపంచవ్యవహారమునకు సహాయకారిగా నున్నది. ఎరుకయనే సూక్ష్మాతిసూక్ష్మమైన పదార్థమే "సదాశివుని" స్వరూపంబున "అం" బీజముయొక్క ప్రేరేపణచేత "పరాశక్తి" రూపుండై "శబ్దతన్మాత్ర" ద్వారా ఆకాశమను భూతము యందు సకలజీవోపాధులను, సకల నక్షత్రమండలాలను ఆకర్షణ చేయుచు త్రిప్పుచున్నది. కనుక ఆకర్షణజేయుచు, శబ్దగుణకమై వున్న ఆకాశము సూక్ష్మదృష్టికి కదలుచున్నదనియే తీర్మానము. ఆకాశమనునది ఒక పదార్థమేగాని, శూన్యము కాదు కదా? స్థూలదృష్టికి అచట వ్యవహార(క్రియా)శూన్యమేగాని, ఆ ఆకాశము వస్తుశూన్యముగానిదని తెలియవలెను. ఈ ఆకాశమునకు సూక్ష్మముగా ఆత్మపదార్థమను చైతన్యమున్నది. ఆ ఆత్మ శూన్యస్థానమునందున్నది.

ఆత్మను విడచి అనాత్మ యగు పదార్థముగాని, శక్తిగాని లేదు. ఆత్మానాత్మలు కలిసియే వున్నవి, వాటిని విడదీయలేము. కనుక శుద్ధాత్మ లేదు. మరియూ శుద్ధ శక్తియో, శుద్ధ పదార్థమో లేదు. ఇంకనూ శుద్ధ క్షేత్రమో లేదు. ఆత్మ, పదార్థము, శక్తి, క్షేత్రము అను నాలుగు ఒకదానియందు ఒకటి కలిసియే వున్నవి. ఇదే వస్తులక్షణము. ఎరుకను స్వచ్ఛమైన (శుద్ధమైన) ఆత్మరూపమైన అజడమనియో, స్వచ్ఛమైన పదార్థరూపమైన జడమనియో, అంతటా వ్యాపించి నిండియున్న అచలమనియో, ప్రకృతికి వేరుగా గుణములు లేని ఆత్మ అనియో, నిర్వ్యాపారి అనియో కూడ చెప్పకూడదు. ఎందుకనగా జడాజడములు ఏకమే గనుక. ప్రకృతిపురుషులు ఏకపదార్థమే. మాయ, ఈశ్వరుడు ఏకపదార్థమే. అవిద్య, జీవుడు ఏకపదార్థమే. శరీరము, చేతనము ఏకపదార్థమే. ఆత్మానాత్మలు ఏకరూపమే గనుక. ప్రకాశాప్రకాశములు ఏకరూపమే గనుక. ఆ ఏకరూపమైన ఎరుక అను పదార్థము చలన రూపములో నున్నది. కనుకనే ఎరుకాతీతమైన పరిపూర్ణమునకు “అచలము” అని పేరును పెట్టినారు. శూన్యమనునది ఎరుకకు, అచలపరిపూర్ణబ్రహ్మమునకు మధ్యనున్న సందు. ఎరుక యను పదార్థము ఎచ్చట నున్నది? ఎరుక యను పదార్థము శూన్యావరణములో నున్నది. శూన్యమందు ఏదైనా నిలచి యుండునా? కనుక ఆ శూన్యమందున్న ఎరుక శూన్యమే అగును. అనగా జడాజడములు  మృష.  మృష అనగా భ్రాంతి లేక భ్రమ మాత్రమే. తాను వున్నానని, ఎరుక వున్నదని, ప్రపంచమున్నదని భ్రాంతి మాత్రమే. తనకు, ప్రపంచమునకు మూలకారణమును వెదుకుతూ పోతే, చివరకు తానే లేడు, ప్రపంచమునూ లేదు. ఎంత చిత్రాతివిచిత్రముగా నున్నది ఈ ఎరుక భ్రమ?   
  
భగవద్గీతయందు కూడ జడములైన శస్త్రములను చేతనము గలిగిన వ్యక్తి చేతిలో పట్టుకొని దేనినైతే ఖండించలేడో, అనగా జడాజడములు గలసి దేనినైతే నరుకలేవో అది "అచలపరిపూర్ణబ్రహ్మము" అనియూ, "అచలోయం సనాతనః" అనియూ శ్రీకృష్ణపరమాత్మ అర్జునుడికి బోధించెను కదా? కనుక ఇచట ఆత్మ చేతనము, ఫృథ్వ్యాది పంచభూతములతోనైన శస్త్రములు జడమనియూ బోధపడుచున్నది. ఇందులో సంశయాలు ఏమియూ లేవు. ఈ విధానమును ఎవడైతె గురుముఖమున పదార్థ విజ్ఞానము ద్వారా తెలిసికొంటాడో వాడికి జననమరణభ్రాంతి రాహిత్యము కలుగునని భావము.     

అలాకాకుండా శస్త్రములచే ఆత్మ నరుకబడదని మతవాదులు చెప్పుచుంటారు.   అంతెందుకు, శస్త్రములు గడ్డిపోచను కూడ నరుకలేవు. శస్త్రములను ఒకచోట భూమిపై పెట్టి, వాటిని గడ్డిపోచను ఖండించమని వేడుకొంటే, ఆ జడములైన శస్త్రములు ఆ గడ్డిపోచను ఖండించగలవా? లేదు. ఎందుకనగా? వాటిలో నున్న ఆత్మచైతన్యము మందముగా నున్నది గావున, ఆ శస్త్రములు మన మాటలను వినలేవు. విన్ననూ అవి తముకు తాముగా లేచి గడ్డిపోచను ఖండించలేవు. కనుక ఆత్మచైతన్యమున్న మానవుడే జడాజడరూపుడై, మరొక జడపదార్థమైన శస్త్రముతో ఇంకొక జడపదార్థమును ఖండిచగలడేగాని ఆత్మ తనను తాను నరుకొనునా? ఏమిటి? అంతా విచిత్రముగానున్నది మతవాదుల వాదన. కనుక జడాజడములు గలసి దేనినైతె ఖండించలేవో అది జడాజడపదార్థముగాని అచలపరిపూర్ణబ్రహ్మము. అది అచలము, పరిపూర్ణము. అది ఏమికానిది. దానిని తెలిసికొన్నవానికి, తానే ఒక భ్రమరూపమని తానే లేనని తెలిసి జననమరణభ్రాంతిరాహిత్యమగును. ఇట్లుగాక, ఇంకొక విధానము లేదు. ఇదియే అచల సిద్ధాంతము.

Written by: Dr. Sridhar Rapelli, New York, USA. Date: 12th February 2018.

Tuesday, August 15, 2017

 జీవపరిణామము
సృష్టి క్రమవికాసము చెందినదని పూర్వఋషుల నుండి నేటి ఆధునికశాస్త్రవేత్తల వరకు అభిప్రాయ పరంపర కొనసాగుచున్నది. కనుక సృష్టికికారణభూతమైన బ్రహ్మపదార్థమునందలి స్థూలప్రకృతి పంచభూతములుగాపరిణామము చెందగా, సూక్ష్మప్రకృతి అనేకరకముల జీవోపాధులుగా అనేక కోట్లసంవత్సరముల కాలక్రమములో ఉద్భవించుచున్నవని తెలియబడుచున్నది. సృష్టిలో మొత్తము 84 లక్షల రకముల జీవోపాధులు ఉన్నాయని విష్ణుపురాణములోచెప్పబడినది. అందులో కొన్ని జీవోపాధులు వాటి వాటి కర్మానుసారముగాఅప్పుడప్పుడు లుప్తముకాగా, మరికొన్ని నూతన జీవోపాధులు అప్పుడప్పుడు వాటివాటి కర్మానుసారముగ ఆవిర్భవించుచున్నట్లుగా కూడ తెలియబడుచున్నది.
ఆధునిక జీవపరిణామ సిద్ధాంతమునకు ఆద్యుడుగా డార్విన్‌ను పేర్కొంటారు. “ప్రకృతిలోని మనగలిగే వాతావరణాన్ని సులభముగా అలవరచుకునే బలముగల్గినజీవులు నిరంతరాయముగా వర్ధిల్లి మరింత ఉన్నతికి పరిణామము చెందుతాయి” అని డార్విన్‌ మహాశయుడు తన సిద్ధాంతములో చెప్పినాడు. ఈ సూత్రము ప్రపంచవ్యాప్తముగా జీవశాస్త్ర అధ్యయన విధానాన్ని క్రొత్తపుంతలు త్రొక్కించినది.''ఉనికికోసం సంఘర్షణ - తట్టుకుని నిలబడగలిగిన జీవులకే ఉనికి'' అన్న అభిప్రాయాన్నిఈ ఆధునిక పరిణామ విజ్ఞానము కలుగ చేసినది.
ఐతే విశ్వవిఖ్యాత తత్త్వవేత్త బెర్ట్రాండ్ రస్సెల్ డార్విన్‌ పరిణామ సిద్ధాంతంపట్ల అసంతృప్తి వ్యక్తపరిచారు. ''బతుకు లేదా ఉనికి కోసము పోరాటము - పోరాటములో తట్టుకొని నిలిచినవారికే ఉనికి'' అన్న సిద్ధాంతము వల్ల బలవంతులుమాత్రమే బ్రతుకు తారు, బలహీనులు చస్తారు అన్న భావన అంతర్లీనంగాధ్వనిస్తుంది. అందువల్ల డార్విన్‌ ప్రతిపాదించిన పరిణామ సిద్ధాంతముమానవకళ్యాణమునకు దోహదపడేదిగా లేదు అన్నది రస్సెల్‌ వ్యక్తం చేసినఅభిప్రాయము.
.     స్వామి వివేకానంద డార్విన్‌ ప్రతిపాదించిన పరిణామసిద్ధాంతముపై వ్యాఖ్యానిస్తూ ''జంతు ప్రపంచంలో జీవన పోరాటము - బలవంతునదే గెలుపు'' అనే సిద్ధాంతములు బాగా వర్తిస్తాయి. అందుకని డార్విన్‌ 'జీవపరిణామ సిద్ధాంతము కొంత వరకూ నిజమేనని కొందరు నమ్ముచున్నారు. కానీమానవసామ్రాజ్యములో బుద్ధివిచక్షణవ్యక్తీకరణ ఉండడం వల్ల డార్విన్‌ సిద్ధాంతము మానవుల విషయములో చెల్లదు. మనిషి ఉన్నతస్థితి అతని త్యాగబుద్ధి ఆధారముగానే గుర్తింపు పొందుతుంది. ఇతరుల కొరకు త్యాగము చేయగలిగిన వాడు మానవులలో గొప్పవాడుగా పరిగణింపబడతాడు. అదే జంతుసామ్రాజ్యములో బలము కలిగి ఎక్కువ జీవులను చంపగల శక్తి కల జంతువే గొప్ప జంతువుగా గుర్తింపబడుతుంది. ఈ కారణముల వల్ల డార్విన్‌ ప్రవచించిన సిద్ధాంతము జంతువులకూమనుషులకూ సమానముగా వర్తించదు. మనిషి చేసే పోరాటము మానసికమైనది. ఏ మనిషి తన మనసును నియంత్రించుకొని స్థితప్రజ్ఞ లక్షణమును సాధిస్తాడో అతడు తన ఆత్మను ఆవిష్కరించుకోగలడు '' అన్నారు.         
జీవపరిణామము గురించి పతంజలి వ్యక్తము చేసిన అభిప్రాయమేమిటనగా''జాత్యంతర పరిణామ: ప్రకృత్యా పురాత్‌|| - జీవి మరోజీవిగా మారడానికి కారణము దాని అంత: ప్రకృతి. – (పతంజలి యోగా సూత్రాలుఅధ్యాయము 4 శ్లోకము 2.) ''. జీవులు ఒక ఉపాధి నుండి ఇంకొక ఉపాధికి మారటానికి కారణం వాటిలోని అంత: స్వభావం. పాపపుణ్యములు ఈ పరిణామమునకు ప్రత్యక్షకారణాలు కావు. అవి కేవలం అడ్డంకులు మాత్రమే. తన పొలములో నీటిపారుదలకు కలుగు అడ్డంకులను రైతు తొలగించుకొని ముందుకు సాగాలి'' అన్నది పతంజలి చెప్పినదాని సారాంశము ఈ సిద్ధాంతాన్నే స్వామి వివేకానంద తన రాజయోగ భాష్యంలో వివరిస్తూ 'పరిపూర్ణత మానవుని తత్త్వం'' ఈ విషయాన్ని ప్రకటించడంలోనే కొన్ని అడ్డంకులు ఏర్పడతాయి. ఎవరైనా ఈ ప్రవృత్తిని దాటగలిగితే తన స్వత: సిద్ధమైన శక్తిని పొందగలడు. మనిషిని పరిపూర్ణత వైపు నడిపించేది ఆ ప్రవృత్తియే. అదే అందరినీ అక్కడకు చేర్చుతుంది. పరిపూర్ణత సాధించడం మానవుల జన్మహక్కు అంటూ వివేకానందుడు ''ప్రాచీన ఋషులుచెప్పిన మానవ పరిణామ సిద్ధాంతాన్ని ఆధునిక విజ్ఞానం సహాయంతో మరింత బాగాఅర్థం చేసుకోగలుగుతున్నాం.  ఇప్పటికీ ఆ యోగి పుంగవుల వివరణలుఉన్నతమైనవి. ఆధునిక శాస్త్రవేత్తలు ప్రతిపాదించిన 'లైంగిక భాగస్వామి ఎన్నిక',  'బలవంతుడే మనగలడు' అనే రెండు సిద్ధాంతాలు అసంపూర్ణమైనవి. ఒకవేళఆధునిక శాస్త్ర విజ్ఞానం పురోగతి చెంది భాగస్వామిని ఎన్నుకోవడం, భౌతిక శక్తినిపొందగలిగే సమర్థులను కనుగొంటే పోటీ లేని ఆ కాలంలో మానవ పరిణామంఆగిపోతుందా! జాతి అంతరిస్తుందా! దీనికి ఆధునిక విజ్ఞానం సమాధానం చెప్పదు.'' - అని తెలియజేశారు.
అచల సిద్ధాంతము ప్రకారముగా ఒక జీవి మరొక జీవిగా మారడాని కొన్ని కోట్ల సంవత్సరములు పట్టును. మానవుడు కూడా మొదట్లో వానరుడుగా సంచరించిన వాడే. ఒక జీవిలోని సూక్ష్మశరీరమే మరొక ఉపాధిని పొందుచున్నది. ఇది ఆయా సూక్ష్మ శరీరములందని అంతఃప్రవృత్తియగు కర్మ వల్లనే జరుగుచున్నది. కనుక కర్మకు తగిన ఉపాధి ఆయా సూక్ష్మశరీరములకు సిద్ధించుచున్నదని తెలియబడుతుంది.  కర్మవల్ల జన్మ, జన్మ వల్ల కర్మ కల్గుచున్నది. కనుక పూర్ణ విషయమును పరిపూర్ణ గురువులను జేరి తెలిసికొనగోరుచున్నాను.